«Փակ» հանդիպումները եւ բերանբաց միամիտները
Սկսենք տեսությունից: Լրագրողի եւ նրա աղբյուրի միջեւ հանդիպումն, ինչպես հայտնի է, կարող է լինել երեք տեսակի՝
• Հարցազրույց. երբ ամբողջ խոսակցության նյութը լրագրողը կարող է հրապարակել:
(Մնացած երկուսը ավելի հարմար է բնութագրել օտարալեզու եզրերով)
• Background. աղբյուրը տեղեկություններ է հայտնում եւ դեմ չէ, որ լրագրողն իր նյութերում դրանք օգտագործի, բայց մի պայմանով, որ աղբյուրի անունը չհիշատակվի:
• Off the record. Աղբյուրը նախօրոք զգուշացնում է, որ իր հայտնած տեղեկությունները հրապարակման ենթակա չեն, պարզապես լրագրողը դրանք պետք է հաշվի առնի իր նյութերը գրելիս:
Ի դեպ, այս երեքը կարող են զուգորդվել, եւ հանդիպման մի մասը կարող է լինել հարցազրույց, երկրորդը՝ առանց վկայակոչելու տեղեկություններ՝ հրապարակման համար, երրորդը՝ տեղեկություններ չհրապարակելու պայմանով:
Հիմա հարցեր: Երբ ինֆորմացիա ունեցող մարդը պատրաստակամ է այն հայտնել ձեզ, ճի՞շտ է արդյոք հանդիպումից հրաժարվել, քանի որ այդ մարդը ձեզ դուր չի գալիս: Ինձ թվում է՝ սխալ է, այդպես կարող է վարվել քաղաքական գործիչը, ոչ թե լրագրողը:
Պե՞տք է արդյոք հարգել աղբյուրի զգուշացումը, երբ վերջինս նշում է, որ հանդիպումը անցնում է «background»-ի կամ «off the record»-ի ռեժիմում: Կարծում եմ՝ պետք է, որովհետեւ այդ պայմանավորվածությունը չհարգելով եւ ձեռք բերելով «բերանբացի» համբավ՝ դուք կարող եք կորցնել ոչ միայն այդ, այլեւ հնարավոր այլ աղբյուրների վստահությունը, ինչը բացասաբար կանդրադառնա ձեր նյութերի որակի վրա:
Այստեղ կա եւս մի շատ կարեւոր նրբություն. իմանալով ձեր «բերանբացության» մասին՝ աղբյուրը կարող է միտումնավոր ասպարեզ նետել որոշակի՝ իրեն հարմար տեղեկատվություն՝ դրա համար ոչ մի պատասխանատվություն չկրելով:
Այդպիսով, «բերանբացություն» դրսեւորելով՝ դուք վարվում եք ոչ միայն որպես հակապրոֆեսիոնալ, այլեւ որպես մանիպուլյացիայի ենթարկվող միամիտ մարդ՝ «լոխ»:
Հոդվածն ամբողջությամբ կարող եք կարդալ այստեղ
